آنچه شما نیاز دارید در مورد لوکمی بدانید!

آنچه شما نیاز دارید در مورد لوکمی بدانید!

فرمت: pdf  تعداد صفحات:36

لوکمی چیست؟

لوكمی، نوعی از سرطان است كه از بافت تشكيل دهنده خون، شروع می گردد. دانستن چگونگی شكل گيری سلول های طبيعی خون، به شناخت سرطان كمك می كند.

سلول های طبیعی خون:

اكثر سلول های خون از سلول های موجود در مغز استخوان كه سلول های بنيادی (Stem cells) ناميده می شوند، تكامل می يابند. مغز استخوان، ماده نرم منطقه ميانی اكثر استخوان ها است. سلول های بنيادی به طرف انواع متمايز سلول های خون، بلوغ می يابند.هر نوع از سلول های خونی، كار بخصوصی دارد.

• گلبول های سفيد خون در مبارزه با عفونت، به بدن كمك می كنند. چندين گونه گلبول سفيد خون وجود دارد.
• گلبول های قرمز خون، اكسيژن را به بافت های موجود در سراسر بدن می رسانند.
• پلاكت ها به تشكيل لخته های خون كه خونريزی را كنترل می كنند،كمك می نمايند.

گلبول های سفيد خون، گلبول های قرمز خون و پلاكت ها از سلول های بنيادی، به همان اندازه كه بدن به آن ها نياز دارد، توليدمی شوند. سلول ها در هنگام آسيب ديدن يا پير شدن می ميرند و سلول های جديد جای آن ها را می گيرند.

• يك سلول بنيادی ميلوئيدی در جهت تبديل شدن به يك سلول بلاست ميلوئيدی بلوغ می يابد و سپس می تواند به گلبول قرمز، پلاكت ها يا يكی از انواع گلبول های سفيد خون تبديل شود.
• يك سلول بنيادی لنفوئيدی در جهت تبديل شدن به يك سلول بلاست لنفوئيدی بلوغ می يابد و سپس می تواند به يكی ازانواع گلبول های سفيد خون، از قبيل سلول های B يا سلول های T تبديل شود.

گلبول های سفيد خونی كه حاصل بلوغ بلاست های ميلوئيدی هستند با گلبول های سفيد خونی كه از بلوغ بلاست های لنفوئيدی بوجود می آيند، متفاوت هستند. اكثر سلول های خون در مغز استخوان بالغ می شوند و سپس به سمت عروق خونی حركت می كنند.خونی كه از طريق عروق خون و قلب جريان می يابد، “خون محيطی” ناميده می شود.

سلول های لوکمی:

در يك شخص مبتلا به لوكمی، مغز استخوان، گلبول های سفيد غير طبيعی می سازد. اين سلول های غير طبيعی، سلول های لوكمی هستند. سلول های لوكمی بر خلاف سلول های طبيعی خون، در زمان مقرر نمی ميرند و ممكن است بر اثر تراكم اين گلبول های سفيد غير طبيعی، گلبول های قرمز و پلاكت های طبيعی بيرون رانده شوند كه اين امر در انجام وظیفه سلول های طبيعی خون اختلال ايجاد می كند.

انواع لوکمی:

شدت وخامت لوكمی بستگی به سرعت پيشرفت آن دارد و انواع لوكمی بنا به شدت وخامت آن ها گروه بندی می شود. لوكمی يامزمن است (كه معمولا به آهستگی وخيم می شود) يا حاد است ( كه معمولا به سرعت وخامت می يابد):

• لوکمی مزمن:در ابتدای بيماری، سلول های لوكمی هنوز می توانند تا اندازه ای كار گلبول های سفيد طبيعی خون راانجام دهند. افراد، ممكن است در ابتدا هيچ نشانه ای نداشته باشند. پزشكان اغلب در جريان يك معاينه معمولی و قبل  ازبروز هر گونه نشانه ای از بيماری، لوكمی مزمن را تشخيص می دهند. لوكمی مزمن به آهستگی رو به وخامت می گذارد. به همان اندازه كه تعداد سلول های لوكمی در خون افزايش می يابد، افراد نشانه هايی مانند تورم غدد لنفی و يا عفونت را بروز می دهند. نشانه ها معمولا به هنگام ظاهر شدن، در ابتدا خفيف هستند و بتدريج رو به وخامت می  گذارد.
• لوکمی حاد: سلول های لوكمی نمی توانند هيچ يك از وظايف گلبول های سفيد طبيعی خون را انجام دهند. تعداد سلول های لوكمی به سرعت افزايش می يابد. لوكمی حاد معمولا به سرعت وخيم می شود.

انواع لوكمی همچنين می تواند بر اساس نوع گلبول سفيد خونی كه مبتلا می شود، گروه بندی گردد. لوكمی می تواند در سلول های ميلوئيدی يا در سلول های لنفوئيدی شروع شود. لوكمی كه سلول های لنفوئيدی را مبتلا می كند، “لوکمی لنفوئودی”، “لنفوسیتیك” يا “لنفوبلاستیك” ناميده می شود. نوعی از لوكمی كه در آن سلول های ميلوئيدی مبتلا می گردند، “لوکمی میلوئیدی”، “میلوژنوس” يا “میلوبلاستیك” ناميده می شود.

چهار نوع لوكمی شايع است:

1. لوکمی لنفوسیتیك مزمن (CLL): اين لوكمی، سلول های لنفوئيدی را مبتلا كرده و معمولا به آهستگی رشد می كند. اغلب افرادی كه اين بيماری در آنها تشخيص داده شده است، بالای 55 سال سن دارند. كودكان تقريبا هرگز به اين لوكمی مبتلا نمی شوند. لوكمی سلول مويی (Hairy cell leukemia )،يك نوع نادر از لوكمی مزمن است.
2. لوکمی میلوئیدی مزمن (CML): اين بيماری سلول های ميلوئيدی را مبتلا می كند و معمولا در ابتدا به آهستگی رشدمی كند. اين نوع لوكمی، در بيشتر موارد بالغين را مبتلا می كند.
3. لوکمی لنفوسیتیك (لنفوبلاستیك) حاد (ALL): اين بيماری سلول های لنفوئيدی را مبتلا كرده و به سرعت رشدمی كند.ALL شايع ترين نوع لوكمی در كودكان كم سن و سال می باشد و بالغين را نيز مبتلا می كند.
4. لوکمی میلوئیدی حاد (AML): اين بيماری، سلول های ميلوئيدی را مبتلا كرده، بسرعت رشد می كند. اين نوع لوكمی ها در بچه ها و هم در بالغين مشاهده می شود.

عوامل خطر زای ابتلا به لوکمی

وقتی به شما گفته می شود كه مبتلا به سرطان هستيد، طبيعی است كه در شگفت شويد كه چه چيزی ممكن است سبب اين بيماری شده باشد. هيچ كس علت دقيق لوكمی را نمی داند. پزشكان بندرت می دانند كه چرا شخصی به لوكمی مبتلا می شود وشخص ديگری نمی شود. هر چند تحقيقات نشان می دهند كه عوامل خطر زای معينی، شانس ابتلاء افراد را به اين بيماری را افزايش می دهند. عوامل خطر زا، ممكن است برای انواع مختلف لوكمی متفاوت باشند.

تشعشع:

افرادی كه در معرض مقادير بسيار بالای اشعه قرار گرفته باشند، نسبت به سايرين شانس بسيار بيشتری برای ابتلا به لوكمی ميلوئيدی حاد، لوكمی ميلوئيدی مزمن، يا لوكمی لنفوسيتيك حاد دارند.

انفجارهای بمب اتمی:

با انفجار های بمب اتمی (مانند آنچه در جريان جنگ جهانی دوم در ژاپن رخ داد)، مقادير بسيار بالای اشعه ساطع می شود كه منجر به افزايش خطر ابتلا به لوكمی در افراد، بخصوص در كودكانی كه از انفجار های بمب اتمی جان سالم به در می برند، می گردد.

درمان با پرتو تابی (پرتو درمانی):

منبع ديگر، قرار گرفتن در معرض مقادير بالای تشعشع برای درمان سرطان و ساير موارد است.درمان با پرتو تابی، می تواند خطر ابتلا به لوكمی را افزايش دهد.

پرتو های X تشخيصی:

در عكس برداری از دندان ها و ساير موارد كاربرد پرتوهای X تشخيصی (مانند سی تی اسكن)، افراد در معرض مقادير بسيار كم تابش پرتو قرار می گيرند. هنوز معلوم نشده است كه آيا اين مقدار كم از تابش پرتو به كودكان يا بالغين، با ابتلا به لوكمی ارتباط دارد يا خير؟ محققين در حال مطالعه هستند كه آيا دريافت زياد پرتوهای X، می تواند خطر ابتلا به لوكمی را افزايش دهد؟ محققان همچنين در حال بررسی اثر سی تی اسكن ها در دوران كودكی هستند، تا ارتباط آن ها را با افزايش خطر ابتلا به لوكمی دريابند.

سيگار كشيدن:

سیگار كشيدن خطر ابتلا به لوكمی ميلوئيدی حاد را افزايش می دهد.

ادامه مطلب رابادانلود فایل پیوستی مشاهده کنید: